در مورد سابقه تاریخی مشکل مسکن در کشور ژاپن شاید بتوان گفت که آغاز آن به حدود سال ۱۹۱۰ و جنگ جهانی اول بازمی گردد که در آن سال ها کارخانه ها بیشتر به فکر تامین نیازهای تسلیحاتی ارتش بودند. تامین این نیازها منجر به هجوم روستاییان و کارگران به شهرها شد و در نتیجه در مناطق شهری مشکل کمبود مسکن و فضای مسکونی به وجود آمد و بر اثر آن ساخت خانه های ردیفی برای گروه های کم درآمد رواج یافت که غالبا فاقد بهداشت و استانداردهای لازم بود.
در فاصله سال های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ نظام برنامه ریزی نوین شهری و ساختمانی بنیان گذاشته شد و برای نخستین بار آپارتمان های بلااستفاده از سیستم بتن مسطح توسط ارگان های دولتی ساخته شد و این سرآغازی بود در ایجاد تکنولوژی مسکن مدرن در سیاست گذاری در امر مسکن که به ساخت واحدهای مسکن برای خانوارهای با سطح درآمد متوسط انجامید که دارای مساحتی ۷۰ تا ۲۰۰ متر مربع بودند و ساخت آن را می توان سرآغاز راه یافتن سبک غربی در معماری مسکونی ژاپن محسوب کرد.
 دوره نوسازی پس از جنگ ۱۹۵۴-۱۹۴۵
تخریب ۲.۱میلیون واحد مسکونی طی جنگ و وجود بسیاری از نیروهای خارجی ازجمله سربازان صلح پس از جنگ باع …